Column: ‘Je moet er zelf bij geweest zijn’
Toen een collega mij maandagmorgen vroeg hoe mijn bezoek aan het festival PITCH was dat zaterdag werd georganiseerd op de NDSM-werf in Amsterdam-Noord, betrapte ik me erop dat ik maar moeilijk uit mijn woorden kwam. Over de muziek, de ligging én het festival zelf kon ik me prima verwoorden alleen toen ik iets wilde vertellen over het type mensen die daar rondliepen, ontstond er vooral voor mezelf, een aparte en ietwat ongemakkelijke stilte.
Zaterdag ging je met de pont achter het Centraal Station richting het festivalterrein van PITCH. Stap je die pont af dan begeef je je al slenterend tussen de bijzonder ogende en kluizenaarsachtige types die op de NDSM vooral woonachtig zijn in campers, woonboten en caravans.. Na deze ‘horde’ slof je tegen een oud en versleten gebouw aan dat ondanks de oudheid ook een bepaalde aantrekkelijkheid uitstraalt door met name de graffiti uitingen op de muur en doet denken aan de creatief uitziende Berlijnse buurten Mitte en Kreuzberg. Als we de verhalen uit de stad mogen geloven ligt Berlijn momenteel in meerdere opzichten voor op ons eigen Amsterdam. Ik merk al sjokkend over de werf dat een stukje opluchting zich over me eigen maakt bij het zien van dit authentieke stukje in Noord, waardoor we godzijdank nog een beetje bij kunnen blijven bij Berlijn.
Zo rond zes uur in de avond aangekomen bij PITCH wordt het mede door het slechte weer in de middag en de opklaringen in de avond langzaam drukker. Bezoekers verspreiden zich als kuddedieren over het terrein. De vlaktes voor de diverse podia zijn soms leeg en dan weer gevuld omdat er niet overal onafgebroken optredens worden gegeven. De momenten dat het publiek wordt vermaakt door artiesten gaat het overigens goed los en lijkt de gevarieerde mix aan groepjes mensen zich heerlijk met elkaar te vermaken. Over groepjes gesproken. Best veel groepjes lijken niet alleen voor de muziek te komen maar zitten op de meest uiteenlopende plekjes verspreid over het terrein en met name in de kleermakerszit met elkaar te kletsen. Die groepjes mensen fascineren mij zaterdag eigenlijk nog het meest. Zij zijn op een bepaalde manier gekleed, kijken elkaar met een bepaalde blik aan en het lijkt ze niet uit te maken wat iemand van ze denkt… Ze zijn hetzelfde gekleed maar toch weer verschillend en ondanks dat de ene bezoeker er nog meer afwijkend van ‘de norm’ uitziet dan de ander stralen ze bij PITCH met al die groepjes een zelfverzekerde vrolijke eenheid uit.
Zelf heb ik een soort van aversie tegen clichés omdat ze je in je comfortzone houden en er niet aan bijdragen om je horizon te verbreden. Daarom verrast het me ook sterk dat ik na een bezoek aan PITCH niets anders kan concluderen dan dat ik toch moet terugvallen op een cliché.
Als je wilt weten wat een verrijking PITCH is voor de stad, hoe leuk dit festival is en wat voor een kleurrijke en bijzondere ‘typetjes’ er tijdens de festivals van PITCH rondlopen heb ik maar één boodschap en jawel dat is een cliché: ‘Je moet er zelf bij geweest zijn’!
Door: Rik Verkaik
vrijetijdamsterdam.nl
