CLUB ATELIER DEEL 1: ONDERNEMEN IN CORONATIJD

CLUB ATELIER DEEL 1: ONDERNEMEN IN CORONATIJD
Protestactie de Nacht Wacht zaterdag 5 september op het Museumplein.

Ik ben nu al een tijdje bezig met noodgedwongen oorlog terugvoeren tegen politie, lokale politiek, handhaving, boa-s, ingehuurde halve knokploegen van de gemeente, bezoek van undercover teams, politie helikopters, drones, et cetera boven mijn terrassen. En met de meest buitenproportionele en NSB achtige razzia praktijken (ik ben Joods, dus rustig maar, moraal ridders, die ene vergelijking wil ik helemaal niet maken) om de horeca, terrassen, club en café zaken te sluiten.

En toen zag ik gisteren op het Museumplein tijdens het protest van het Culturele (Nacht) leven de Nacht Wacht een nogal aangeslagen, bedroefde en verwilderde Joost van Bellen de menigte van niet 500 mensen zoals de media weer doet vermoeden maar ik dacht toch een paar duizenden mensen, in alle redelijkheid en duidelijkheid toespreken.

Dus we knokken ons terug in de wedstrijd. Op zijn Duits. Want de wedstrijd duurt 90 minuten. En een verlenging is onderweg. We doen dat met het woord.
En indien nodig met de juristen in ons team. Niet omdat we dat zo graag willen. Maar omdat we gedwongen worden om dat te doen. Namens de hele sector.

Onze Amsterdamse Joost van Bellen. Boegbeeld. En voorbeeld voor velen.
De enige echte nachtburgemeester van Amsterdam. Die generaties al moeiteloos meedraait. Omdat hij mee flow-t. Die Joost van Bellen. Die Joost, die ik persoonlijk niet ken, maar die duidelijk niet meer in zijn flow zit. En dat greep me aan.
Ik denk dat Joost namelijk voor ons allemaal spreekt. Dus ook ik wil bij deze namens onze organisatie Club Atelier met 2 locaties en een aantal locaties op de uitrol voor komend jaar in de planning ons verhaal en woord laten horen over 2 dingen:
1. het Corona beleid en
2. over de bedroevende staat van Nederland Marketing land.

Omdat letterlijk vechten ordinair is en niet mag omdat we nou eenmaal (helaas) niet in Lucky Luke land meer leven doen we het dus maar zo.

Beste gemeente, politiek, politie en Boa vrienden: zie het als een klein stukje feedback.

En leg het lekker naast je neer. Omdat het gewoon niet op de Macro Economische agenda staat van ons land (hoe dom).
Of wees verstandig, want er komen weer verkiezingen aan. Dus nodig ons uit. Voor het goeie gesprek. Ik hoor nog wel eens wat namelijk. Uit ingewijden bronnen weet ik dat de hele culturele sector en het nachtleven niet op de agenda staat. Waarom niet is mij een raadsel. Want als dat wegvalt, valt alle balans tussen work-life voor velen weg. Maar daar is al genoeg over gezegd. En dat kon je gisteren aan Joost letterlijk zien.

DEEL 1: CORONA

Ik had het in maart nog niet helemaal door eerlijk gezegd. We waren een pand van 4500m2 aan het opknappen om in gebruik te nemen met onze label Club Atelier. We hadden een toezegging op een nachtclub vergunning na een slepende en langdurige omgevingsvergunningsprocedure en we gingen duidelijk de wereld veroveren met een nieuw concept dat full on is met sport, spel, kids, food, drinks, clubbing, retail en een kantoor verhuur concept. Alles in 1. Alles onder de noemer Club Atelier. Fuck 2019. Leve 2020. Dat dachten we.

BAM. Corona. Alles dicht. Bedrijfsleider van de andere locatie in blinde paniek:
‘de wereld vergaat Charly, zie je dat dan niet!!!’

‘Rustig jongens, Tozootje aanvragen allemaal en over 2 maandjes kunnen we heus wel weer. Want de economie moet ook door. Het land gaat niet dicht en zo verstandig als in Zweden (?) zijn we in Nederland ook. Vertrouw op de VVD (niet mijn partij, maar nu wel zo handig want die komen altijd op voor het belang van de ondernemers) en mijn mede middelbare school genoot uit het Haagse Markie Rutte’, is gewoon een leuke goser met een gezond stel hersens. Die gaat dit verstandig managen. Let maar op.

Het duurde een ietsjepietsje langer. Tot 1 juni. Ok. C’est la vie. En die 4000,- euro bijdrage op een bottom line van 200.000 per maand was natuurlijk wel een heel klein grappig appeltje voor de dorst. Maar……Sportief blijven, take one for the nation. Iedereen heeft het lastig. Iedereen heeft het zwaar. Dus Charly, niet zeiken. Niet boos worden. Geen oorlogje voeren. Dit keer niet. Oorlog voeren doe ik namelijk als instinctieve en primaire reactie graag als straat schoffie die misschien wel op de verkeerde middelbare kak school heeft gezeten. Vechten en knokken. Dat is wat ik als de beste kan. Een vijand creëer ik graag. Onder het mom van: ik kan niet tegen onrecht. Maar eigenlijk moet ik altijd wat te knokken hebben. Dat is mijn adrenaline shot ook wel een beetje. Charly, dit keer niet doen dus.
Jij gaan net als iedereen je spaarcentjes gewoon aanspreken en verder in het gareel blijven, geen rel schoppen of moeilijk doen. En dan komt het allemaal goed.

Het leek ook allemaal redelijk beleid. En de Mr cambio. De gamechanger, De kom maar even wisselen Pietertje, meneer minister Hugo de Jonge, kon ik ook nog wel pruimen in het begin. Ondanks die belachelijke schoenen van hem. Gewoon een geinige kakker. Toch? Jammer dat ie op Jezus stemt, maar verder wel met een frisse coupe soleil kuif. En dan Femke. Poe. Niet mijn partij, niet mijn vrouw. Dat hese nasale slis stemmetje van haar is ook niet helemaal mijn kleur. Maar toch, ze doet het, ze probeert het en ze is heel flink. Ze lijkt opgewassen tegen de sociale elite uit Den Haag. Ze is ook een knokker. Iemand van Groenlinks die wel in haar Toyota Land Cruiser durft te cruisen heeft toch wel ballen. En ze is helemaal niet zo anti cultuur en tegen rock en roll heb ik het idee. Dat zit denk ik veel meer op de locale departementen in het ambtelijke apparaat verscholen. Dus die speelt en knokt haar eigen wedstrijd. Dacht ik. Op de Dam c.q. haar Dam, was het wel ongemakkelijk. En hysterisch onhandig ook, bekeken met mijn PR en marketing bril op. Dacht ik. Hoe spin je dit recht Femmie? Dat deed ze nog aardig ook. Zonder een krokodillentraan. Ondanks die eerste Grapperhaus truc Toen Ferd ook nog geen krokodillen tranen liet.
Alhoewel, ze had hem daar kunnen laten struikelen als hij wel achter haar was gaan staan. Dus geen winst voor de spindokter van de Links Groenen hier. Ze kreeg een rechtse directe hard terug gespind. In de politieke arena werd een pittige wedstrijd gespeeld.

Van mij hoefde ze niet weg. Ik was wel ok met alles.
De vechter en de beer in mij bleef getemd binnen.

En toen. 1 juni. HOERA!
Eindelijk. We konden en mochten open. Alhoewel. Ik had van de gemeente niets meer vernomen aangaande onze horeca exploitatie vergunning voor de nieuwe grote locatie in Amsterdam Zuid, ondanks het netjes insturen van de hele papierwinkel, businessplannen, BIBOB documentatie, veiligheidsplannen, bouwkundige rapporten en brandveiligheidsanalyses. We waren keurig door alle hoepels en procedures gegaan. Geen enkele reactie van de gemeente. Nul. Nada. Nakkes. Tijdens de eerdere gesprekken over de omgevingsvergunning hadden ze binnen een meeting mondeling toegezegd dat ze per direct, mits alles aangeleverd zou zijn, ons zouden vergunnen. Ook na drie keer gevraagd te hebben wat de doorlooptijd nog zou zijn na de doorlooptijd van het omgevingsvergunning traject tot aan provinciale staten aan toe, met uiteindelijk nog bemiddeling van het ontwikkelbedrijf en de voorzitter van Stadsdeel Zuid, waarvoor echt ontzettend veel complimenten aan het adres van de gemeente. Het zou echt snel doorrollen dan. Dus snel doorstomen met de exploitatievergunning. 1 week stil. Bellen, geen antwoord. 2 weken stil. Bellen, mailen, terugbel verzoeken. Het bleef stil. De aangewezen contactpersoon heb ik nog een paar keer geprobeerd maar tevergeefs, die bleef onbereikbaar voor ons.

We zijn dus maar gaan exploiteren. Omdat we op een industrieterrein zitten met nauwelijks omwonenden. Met een pand vol met huurders en een salsa dansschool die iedere avond 150 mensen kon lesgeven en daarvoor een Corona Protocol Vergunning ook had. We durfden het aan. En we konden het uitleggen.

De eerste 2 weken na de lock down voelde als herboren. Een lock open. Heel Nederland leek te ontwaken uit deze nare droom. Dansen kon, maar op anderhalve meter. Boetes zouden niet uitgedeeld worden hoorden we uit informele bronnen. We zouden het samen doen met elkaar. Ondernemers, publiek, gasten, artiesten, politiek, politie, gemeente en boa-s. In overleg zouden we gaan met elkaar hoe om te gaan met de optimale 1,5 meter social distancing economie binnen de horeca en culturele sector.

Het breekpunt kwam op vrijdagavond 4.50 uur in de grote Club. De laatste plaat staat op. Er is omgeroepen dat we dicht gaan. De 20 mensen vooraan staan spontaan op om de laatste dans toch te maken. De beveiliging wordt geroepen om mensen te ‘managen’. Het porto systeem werkt niet. Politie en handhaving voor de deur, in de deur, in de zaak. Kortom, we zijn te laat en kunnen de situatie niet meer controleren of repareren. We are fucked. En terecht. We kregen een volledig terechte waarschuwing dat we geen dansvloer mogen creëren en dat mensen niet mogen dansen. Dus we pasten onze protocollen aan met meer beveiliging en een nog strakkere handhaving. Zelfs het idee implementeren we met overigens een behoorlijk bijkomend kostenplaatje om meisjes aan te kleden als scheidsrechters met waterpistolen en gele kaarten om mensen op een speelse manier te waarschuwen en te handhaven. Het werkt in onze ogen vanaf die waarschuwing geweldig. De ouders van 1 van de partners krijgt de waarschuwing de volgende ochtend per brief overhandigd aan de deur. “We zijn op zoek naar uw zoon”. Dat was een voorbode van het schrikbewind dat zou gaan komen. Niet heel chic ook. In hetzelfde weekend hadden we hetzelfde geval in de mini club. Ook daar: volledig terecht dat we moesten verbeteren.

1 week later barst het eerste bommetje in de miniclub, de andere locatie die we al 6 jaar hebben op slechts 100 meter van de grotere locatie.
We hosten het bekende gezellige concept Happy Feelings buiten met 250 man in 2 shifts. Iedereen zit. Dansen aan de tafel mocht. Huishoudensverklaringen bij relevante groepen van meer dan 4 waren keurig ondertekend en wel door de bezoekers. Iedereen had het enorm naar zin. Het is het bewijs dat het allemaal best wel een beetje kan. Na 23 uur is er nog een kleiner groepje gasten over dat we binnen nog een kleine 2 uurtjes verder hosten. Iedereen zit keurig aan een tafel. De afstand wordt bewaard. In onze ogen was alles netjes en op orde, inclusief registraties. De politie en BOA vallen binnen. Geen vriendelijke toon, maar het tegenovergestelde. De beveiliger wordt omver geduwd en ik zelf krijg ook een douw en val nog net niet op de grond. Ze kwamen even controleren. En het was in hun ogen helemaal mis. In mijn ogen en tot verbazing van alle gasten, was dat totaal niet het geval. De hele scene was behoorlijk intimiderend. Want iedereen zat in groepjes van 4 netjes aan 1 tafel en we hadden ook huishoudens verklaringen van de groepjes (2 stuks) van 6. Ik wilde die ook pakken en deze laten zien en de handhavers rondleiden om te laten zien dat we alles op orde hadden.
Ik moest opdonderen met mijn geouwehoer. En de huishouding verklaringen wilden ze niet zien. En als ik het er niet mee eens was moest ik in de volgende verkiezingsperiode maar op iemand anders gaan stemmen dan op Femke. Arme Femke.

Daar is eindelijk mijn oorlog en daar is overduidelijk de vijand.
Er volgt een stevige woordenwisseling:
1. De toon en manier van doen leek op een inval en een razzia.
2. Huishouding Verklaringen maken dat de 1,5 meter en max 4 aan 1 tafel niet gold in die periode (de zgn uitzondering in de lokale noodverordening, het nieuwe woord van 2020, en
3. Het leek me een beetje gek om Femke zo te kakken te zetten als je in functie en uit haar naam aan het handhaven bent.

Een zoektocht met zaklampen en al volgt naar mensen die ik wellicht zou verstoppen boven, op de toiletten, in het schoonmaakhok en in de andere zaal. Maar het bleek tot hun grote teleurstelling, dat ik daar geen mensen had verstopt. Het is 2020. Niet 1942. Dus dat ze daar niet over konden zeik violen was een meevaller voor me. Ik kreeg een kwartier om iedereen op 1 tafel met maximaal 4 neer te zetten. Ik was het daar niet mee eens en verwees naar de huishouding verklaringen maar dacht tegelijkertijd, wijsneus die je bent, placeer iedereen gewoon netjes en dan ben je er vanaf.
Na 10 minuten kwam meneer politie snor mij vermelden dat het nog niet goed was.
Uiteindelijk gaan ze weg. En staan ze nog een half uur na te vergaderen voor onze locatie. De volgende week krijg ik van hoge juristen meneren en mevrouwen van de gemeente Amsterdam niet alleen een waarschuwing maar ook een concept last op bestuursdwang voor de grote locatie opgelegd (de laatste waarschuwing voordat ze tot sluiting over kunnen gaan zonder verdere waarschuwingen, dus dan ben je ad goden overgeleverd). Ik maak schriftelijk bezwaar bij politie en bij de gemeente Amsterdam. Ik krijg van de politie overigens keurige feedback vanuit de korpschef overleg klachten af handelaar meneer. Het spijt hem. En ja we doen het samen. Hij zou pleiten voor overleg met ons. Maar gemeente en politie zijn toch ook weer 2 aparte trajecten gaf hij aan. Dus ik moest maar een bestuurlijke procedure aanspannen tegen de gemeente om de last op bestuursdwang ongedaan te maken. De gemeente vindt mijn klacht niet boeiend onder het mom: er is geen reden om de observaties en het handelen van politie en handhaving in twijfel te trekken, dus de last op bestuursdwang wordt opgelegd. Inhoudelijk wordt er niet verder gereageerd op de klacht. Wat volgt is een terreurbewind van handhaving aan ons adres:
er zijn iedere week undercover teams met waarschuwingen, politie auto’s en boa-s die iedere week binnenvallen. De druppel bij me is een mevrouw van de politie die het waagt om bij een bezoek te zeggen om 23 uur, wederom bij het draaien van de laatste plaat en terwijl mensen aanstalten maken om te vertrekken: “zo meneer, het is wel duidelijk dat u een spelletje aan het spelen bent met ons, en dat gaan wij maar eens stoppen, vindt u ook niet?” Het gore lef om zo mij aan te spreken bij binnenkomst levert wederom een stevige discussie op. Midden tijdens en gedurende een weggaand publiek. Cold turkey afkicken weer voor iedereen dus aan onze kant. Iedereen druipt een beetje met chaos af. Ik durf te zeggen dat iedereen op dat moment een gloeiende hekel heeft aan deze politie dame die samen met de buitengewone opsporingsambtenaar van de gemeente zogenaamd haar best doet om het ‘samen’ te doen. Ik heb overal een weerwoord op zeggen ze en dat bevalt ze niks. Grof. Echt grof vind ik het. Iedere week spreek ik het publiek van 250 man toe met een speech waarin ik nota bene aangeef dat we samen met de overheidsdiensten het samen doen. En lieg ik dus glashard dat ik heel trots ben op het constructieve samenwerken tussen de verschillende veiligheidsdiensten en ons. Ik word bedankt dat ik mensen ondanks de moeilijke tijd toch hoop en spelen geef.

En dan krijg ik het zo terug van de politie. De senior top jurist van Femke geeft me nog in een schriftelijk schrijven aan dat ik het niet aannemelijk heb kunnen maken dat de groepen de week ervoor tot 1 huishouden behoorden. Omdat ze dat niet hebben kunnen opmaken uit 1 huishoudens verklaring. Terwijl ze nota bene zelf hebben gevraagd om slechts een voorbeeld op te sturen hiervan in plaats van alle verklaringen. Want dat zou zo’n papierwinkel worden.

Weer een vrolijke week later. Een undercover team. Bekend van TV haha. We ontdekken ze dus en willen ze een fles wijn aanbieden. Het gaat gemoedelijk en zeer sportief. Ieder zijn job zeg maar. We doen alles goed en verdienen een compliment hoe we het aanpakken met de toespraak, de scheidsrechters, de beveiliging, het placeren en de hygiëne.

Eindelijk denk ik. We doen het toch samen.
Weekje erop. Een ander undercover team blijkt dat weekend weer op het terras lekker meegedaan te hebben en geeft aan vanaf 19.30 uur allerlei overtredingen te hebben gezien. De beste undercovers bleken pas vanaf 20.00 uur ingecheckt te hebben. En de observaties kloppen geen van allemaal, want de situatie is precies hetzelfde als de week ervoor.

Ik krijg weer een briefje op mijn bureau dat er een last op bestuursdwang in concept klaar ligt, ditmaal ook voor de mini club. Weer de jurist aan de telefoon. Ik ben ongenuanceerd woest. Ik wijs de jurist op de juridische missers en inconsistenties in het verhaal die ik bij de voorzieningenrechter met liefde ga afdwingen. Hij verblikt of verbloost niet en wordt er niet warm of koud van zegt ie. Hij kan wel wat hebben want hij loopt al wat langer mee in het handhaven. Ik heb een etmaal om mijn bezwaren schriftelijk kenbaar te maken. Dat heb ik gedaan. En hoe.

Sindsdien. Stilte. Met uitzondering van 1 korte mail terug. “Gezien de juridische complexiteit van de casus heeft de gemeente meer tijd nodig om inhoudelijk te kunnen reageren.” Dus ik moet wel binnen een etmaal reageren? Maar zij hoeven dat niet. Dus ik moet boksen met mijn handen op mijn rug geboeid en zij mogen iedere keer klappen uitdelen. En omdat ik heb aangegeven het toch wel gek te vinden dat er aangaande de exploitatievergunning nooit is gereageerd door de gemeente krijg ik daarvoor schriftelijk excuses, dat het komt omdat het loket het zo druk heeft met alle terras uitbreidingen. En nog geen dag later krijg ik schriftelijk binnen dat de vergunning in behandeling is genomen (na 2 maanden, het nieuwe direct, het nieuwe normaal) en dat ik voor datum x nog aanvullende stukken moet indienen en dat als ik dat niet doe dat de vergunning buiten behandeling wordt geplaatst. Kortom. Vriendelijkheid ten top. Not. Een bevriende club eigenaar krijgt dat weekend een inval die werkelijk alle fatsoensnormen overschrijdt. De beveiliging wordt tegen de muur gezet. Bijna als in een film. Weliswaar geen huwelijk, maar we hebben de foto’s nog zeg maar. In shock hebben we de volgende dag telefonisch overleg over wat er is gebeurd. Ik wil ergens aan tafel bij tv of bij een krant om het verhaal namens ons te doen. Of bij ons op de Club een Talk hosten met een gesprek met gemeente en politici. Maar niemand durft. Het blijft stil.

De huidige stilte is goed. We kunnen even reflecteren en bedaren. Want waarom zijn we nou eigenlijk zo boos? Zo verschrikkelijk boos dat het uit onze tenen komt en we iedereen binnen gemeente, politie, boa en landelijke politiek willen aanklagen en meppen waar we kunnen. Dat ik als een soort Harvey Specter uit Suits om me heen wil gaan slaan. En toen. Tot overmaat van ramp of als een engel die uit de hemel kwam vallen, het is maar hoe je het bekijkt, ging ook Ferdy Grapperhaus nog op huwelijkse voorwaarden grappen maken door te gaan trouwen met een paar bordes kiekjes in Bloemendaal, met knuffeltjes en kusjes voor het nageslacht. Is dat erg dat ie dat doet? Nee tuurlijk niet. Hij is ook maar een mens. Maar waarom zo opzichtig? Als je toch weet dat dit kan gebeuren. Wat een hoogmoed. Wat een arrogantie. Hoe dom pikkietanisie. We zijn allebei geen pubers meer, maar ben jij nou zo dom en zijn wij nou zo slim? En Rutte dan, die je nog verdedigt ook. Het slimme politieke spel. Volgens insiders: bij een gebrek aan een alternatief en vanwege alle dossierkennis kan hij nu niet aftreden. In oorlogstijd moet je niet je generaal vervangen?

Onze gigantisch onbescheiden mening bij deze. Grapperhaus had het zo geweldig zijn kant op kunnen spinnen door eerlijk te zijn. Door te zeggen: “ik ben dus kennelijk ook een aso. En deze aso gaat kijken naar een beter beleid. Want iedereen is dus een aso en dus niemand is een aso. Want handhaving is niet te doen heb ik ook zelf ondervonden. Want in momenten van vreugde vergeet je de regels wel eens. We kunnen allemaal wel eens fouten maken. Dus geef me een week en ik ga nieuw beleid proberen te maken. Sorry.” Dan was ie wellicht de held van het volk geworden.

En Hugo dan tijdens de laatste persconferentie met zijn om te kotsen, de hoeksteen van de samenleving gewauwel: “we moeten niet de straat op willen met elkaar met een onderscheid tussen leeftijden beleid waarbij de jongeren vrij kunnen leven en dansen en de ouderen worden opgesloten.” Nee lul de behanger. Dat vragen we helemaal niet. Nog geen minuut later zegt hij dat het Coronavirus dusdanig complex is dat het maatwerk per regio vraagt. O dus we gaan dus toch de straat op met een onderscheid per regio. Je lult je zelf binnen een minuut in het tegenovergestelde. Ik ontplof voor de TV maar mijn vrouw houdt me in bedwang.

Welke speech schrijver heeft dit opgeschreven in godsnaam. A.u.b. kan dat team van spin doctors even op vakantie verlof het liefste naar een code oranje land en daarna heel lang in quarantaine?

Het juiste antwoord had kunnen zijn: “Helaas zijn we nog niet zover dat we op 1 september voor horeca en nachtleven en culturele sector de maatregelen volledig kunnen vrijlaten. Dat hadden we gehoopt en gewild. Maar drinken en dansen is een gevaarlijke combi in de hele casus. Maar we gaan overwegen om een referendum uit te schrijven om de wens van het volk hierin te peilen en om beleid te maken met stakeholders dat tot het juiste evenwicht en resultaat kan gaan leiden. Dus we komen zo snel mogelijk met meer en beter nieuws.” Zoiets.

En waarom zeggen Hugo en Mark niet waarom de horeca niet open kan?
Want sommige argumenten zijn duidelijk. Zeker. Dansen en alcohol leidt tot een verhoogd risico en dat willen we niet aangaan. Maar dat roepen ze niet iedere keer. Ze leggen het niet uit. Niet zingen, niet schreeuwen, niet dansen en geen alcohol. Sneltesten, gezondheidsverklaringen, leeftijdsgrenzen en verbod op bezoek aan ouderen, etcetera.
Allemaal zaken die bespreekbaar zijn om mensen hun cultuur en dansje stapsgewijs terug te geven. Want het is minstens zo belangrijk als het kunnen vliegen van de KLM (op Ibiza). Waarom is alles open geweest naar alle Code Oranje landen? Omdat het anders tot een bankroet van het EU systeem zou leiden. Omdat het Keynesiaanse model van Import en Export over en weer anders structureel schade zou oplopen. Kortom, het is landsbelang. Middelbare school economie knobbeltje. Dan toch maar weer een paar zieken op de koop toenemen. En de culturele sector is dat helaas niet in de ogen van Mark en Hugo en Ferd.
Is er handhaving op de Zuidas in Amsterdam? In de cafés-s waar alle advocaten, vastgoed baasjes en consultants van de macro economische bedrijven komen, drinken, feesten en ook hun neus helemaal vol snuiven. Er is geen enkele handhaving daar. Tuurlijk niet. Stel je voor. En ook niet op het huwelijk van Ferd. Totdat het volk in opstand gaat komen. God en het CDA mogen dat verhoeden. Het is zo inconsistent als het maar kan. Maar ja, we snappen gods wil wel vaker niet.
Dus wat is de echte reden dan? Ik tast echt in het Duitser. Ik bedoel in het Duister. Dat was een Freudiaanse verspreking. Sorry.

En arme Femke. Ik wil zo graag eens met haar van gedachten wisselen hoe dit aan te pakken. En ik wil ook met Hugo en Mark en Ferd een open gesprek voeren. Maar misschien vinden ze me een ongelofelijke trieste rukker. Ik werk immers in de creatieve culturele sector. En dat zijn losers? Net als ambtenaren toch? Ook zo’n misselijkmakende misconceptie.

Ten laatste maal. Laten we het echt samen doen. En geef de horeca en de culturele ook het perspectief. Het zijn echt niet alleen maar platte bazen en boeven met drank en drugs. Echt niet.

Aan Joost van Bellen wil ik vragen om bij ons een plaatje op te komen zetten als hij daar behoefte aan heeft. Zie het maar als therapeutische werking.
Iedere dag dat je wil ben je welkom bij ons. En iedere nacht. We voeren je en beschenken je. All on us. Om het draaglijk te maken. Onze eigen Studio 54 kan best ook in Corona tijd dus wellicht wil je de eerste editie bij ons komen aftrappen. Voor degene die Joost wel kennen: pass it on to him. Please. Join the Club. Je bent welkom.

Charly

(47 jaar, 2 kinderen Jack en Lila, vrouw (een bijzonder knappe dame) die niet genoemd wil worden, woonachtig vlak aan een mooi park in Amsterdam Zuid / Schinkelbuurt. Rook niet. Drink niet. Gebruik geen drugs. Heb netjes gestudeerd (zelfs 2 afgerond en een promotie onderzoek toch maar afgewezen om te gaan werken). En stem(de) D66 voor zolang als het allemaal duurt of duurde.

Make love. Not war.