Boycot FC Utrecht fans meer dan terecht: ‘Gemeente Amsterdam moet zich kapot schamen’

Boycot FC Utrecht fans meer dan terecht: ‘Gemeente Amsterdam moet zich kapot schamen'
Rik Verkaik Foto: vrijetijdamsterdam.nl

De FC Utrecht fans boycotten zondag de wedstrijd van hun club tegen Ajax, nu de gemeente Amsterdam het aantal toegestane supporters niet verhoogt. Dit seizoen zou Utrecht voor de wedstrijd van aankomende zondag om 12.15 uur 500 kaarten krijgen en aanvulling bij uitverkoop. Dat gebeurde, maar de gemeente Amsterdam wil nu niet meer meewerken aan 100 tot 150 kaarten meer door een gebrek aan beschikbare agenten. Ajax zelf wil wel medewerking verlenen. Wat de Amsterdamse voetbalclub betreft zitten er zondag zelfs 1600 supporters in het bezoekers vak.

Een onbegrijpelijke en schandalige beslissing van de Gemeente Amsterdam. Tot die conclusie kwam ik na een korte analyse van het terrein, het spoor en het gebied rondom het Amsterdamse stadion en een terugblik over de periode dat het stadion in gebruik is genomen tot en met de dag van vandaag. Dan heb ik het nog niet eens gehad over het minimale aantal kaarten waar het nu op stuk loopt.

Na het waterkannonnen debacle voor Ajax-Juventus en het discutabele optreden tegen Willem II fans, leek de lokale driehoek zich verrassend genoeg voor de wedstrijd van Ajax tegen Chelsea te herpakken.

De Chelsea fans kregen de ruimte, moesten niet om vier uur de stad al uit en werden op gemoedelijke wijze naar metrostation Nieuwmarkt gedirigeerd, waarna er onder begeleiding koers werd gezet naar het supporters vak van de bezoekende partij in de Johan Cruijff ArenA.

Aangezien ik toch verslag moest doen, ben ik er aan de gracht op het Wallengebied rustig tussen gaan staan en wandelde ik stapvoets op rustige wijze en soms ‘meezingend’ met de Chelsea-aanhangers, links en rechts begeleidt door rustig meelopende agenten mee, tot aan het perron op het metrostation Nieuwmarkt.

Wat zal ik doen dacht ik terwijl de linkerzijde en het middengedeelte van het perron in beslag werd genomen door een uitgelaten groep Britten en ik op rechts werd gepasseerd door een rij ‘onopvallende stillen’ en met geel vest gekleurde en nog steeds zachtaardig ‘optredende’ korpsleden van de Amsterdamse politie?

Wat kan mij gebeuren dacht ik terwijl ik met de menigte mee de metro in stapte, totdat ik iemand hoorde schreeuwen ‘Chelsea out Chelsea out’, waarna we tot de conclusie kwamen dat we in het metrostel gestapt waren die niet in de richting van het Amsterdamse voetbalstadion zou rijden.

Nadat mijn voeten het metrostel hadden verlaten en mijn schoenen inmiddels weer op het perron stonden, zag ik uit mijn ooghoek de metro die ons als kuddevoer naar halte Strandvliet moest gaan vervoeren. Ik was vastberaden de voetbalreis naar metrostation Strandvliet af te maken om een zo compleet mogelijk beeld te creëren voor mijn verslag voor Vrije Tijd Amsterdam.

Zo geschiedde het dat ik nota bene in mijn eigen stad de metro in stapte tussen de supporters van de tegenpartij. Welteverstaan in een metro met een gevoelstemperatuur van boven de 40 graden kort op elkaar gepakt tussen de Engelse voetbalsupporters. Springen, meezingen en Engels praten, zei ik tegen mezelf, terwijl het zweet meer en meer over mijn voorhoofd heen gonsde.

Een tafereel dat niet onopgemerkt aan mijn ‘nieuwe vrienden’ uit Londen voorbij ging. “Are you allright”, hoorde ik iemand zeggen terwijl hij me aankeek. Ik antwoorde met “Yes” en besloot tactisch mijn hoofd de andere kant op te draaien.

Ook aan die andere kant stond het vol met Engelse supporters. Alhoewel Chelsea absoluut niet mijn favoriet is in de Engelse competitie kan ik in het algemeen wel sympathie opbrengen voor de doorsnee Engelse voetbalsupporter, die overigens niet veel onderdoen van de gemiddelde Nederlandse voetballiefhebbers.

Ondertussen hobbelde de metro iets sneller dan stapvoets verder en verlangde ik meer dan ooit naar metrostation Strandvliet. Niet alleen vanwege het feit dat ik daar weer in aanraking zou komen met koude lucht. Zo’n laatste halte heeft altijd iets spannends herinnerde ik me uit mijn jonge jaren waarin ik weleens met Ajax meereisde voor de Klassieker in de Kuip of het Philips Stadion, in de tijd dat er nog wel bezoekers werden toegelaten en Ajax veelal als winnaar van het voetbalveld stapte.

Dat laatste stukkie in de trein was heerlijk en naar het moment van aankomst keek je al de hele week uit. Het geluid van de open gaande treindeuren, het moment dat je de eerste stappen naar buiten zette, om vervolgens soms rennend en al je weg naar het stadion te vervolgen omdat je als eerste het magische gevoel wilde ervaren van binnenkomen in een stadion, terwijl het bezoekers vak nog leeg was.

Met die gedachte vrolijk terugkijkend, keek ik al rijdend in de metro op de bewuste dinsdagavond om mij heen en realiseerde ik me hoe die nieuwe generatie voetbalfans zich op dat moment moesten voelen. Voor hen kwam dat magische moment steeds dichterbij. Aankomen, deuren open en al zingend met de groep je weg vervolgen naar het stadion.

Voor even vergat ik mijn enorm hoge lichaamstemperatuur en voordat ik het wist ‘siste’ de deuren open op Metrostation Strandvliet. Ik besloot vanaf het perron de trap naar beneden te pakken, zodat ik de Engelse fans uit Londen toch mooi kon vastleggen.

Ik liep nog een stukje met ze mee, precies tot aan de toegangspoortjes die de ‘away fans’ uiteindelijk ‘begeleiden’ naar het bewuste uit vak. Een plek waar de Engelse supporters hoogstwaarschijnlijk al een tijd naar uitgekeken hadden. Die plek in het bezoekersvak is voor even het allermooiste wat je kan overkomen.

Bij de toegangspoortjes zat mijn reis erop. Conclusie was dat de voetbalreis voor Chelsea fans in Amsterdam vrijwel probleemloos was verlopen. Geen keiharde waterstralen op menigte supporters of onterechte aanhoudingen van onschuldige fans die helemaal uit Frankrijk naar Amsterdam zijn gekomen om hun favoriete cluppie aan te moedigen en die uiteindelijk noodgedwongen de wedstrijd moesten missen.

Zij die al weken vooruit dromen van de mooie momenten in het uit vak, maar voor even de grond voor de voeten zien wegzakken. Willem II fans werden in eerst instantie misschien wel beschermd maar hoe verliep de periode tussen het staande houden en het bezoeken van de wedstrijd? Was het niet beter om de fluwelen handschoen methode toe te passen?

Nee, doe mij maar de vrije aanpak en niet het heethoofden gedoe. Het bindt mijn inziens alleen maar het spek op het vuur en zorgt voor een boel ellende. De vrije aanpak maakte ik van dichtbij mee en verliep probleemloos. Je laat iedereen, ongeacht de leeftijd weer even het ultieme supportersgevoel ervaren van het bezoeken van een uitwedstrijd.

De aanpak werkte perfect tegen Chelsea. Enkele agenten, een appel en een ei waren er nodig om alles in goede banen te leiden. Chelsea verspreidde zich los in Amsterdam zoals dat gaat bij Europese uitwedstrijden. Na de stroeve start onder het bewind van mevrouw Halsema voelde het alsof de dienstdoeners zich hadden herpakt.

Van schlemiel naar held gaat iets te ver, maar de juiste koers leek wel degelijk te zijn ingezet. Zo kan het dus ook dacht ik terwijl metro 54 me keurig afzette bij metrostation Wibautstraat in Amsterdam-Oost. In tegenstelling tot alle geluksvogels in het uitverkochte Johan Cruijff Stadion was ik veroordeeld tot mijn Samsung televisie, die gepositioneerd staat in mijn stulpje die is gelegen in de Pijp, vlakbij de befaamde Albert Cuypmarkt.

Enkele dagen later was ik bezig met allerlei alledaagse bezigheden. Totdat ik op een zeker moment de krant opensloeg. Even kneep ik mijn arm op het moment dat ik las waarom de FC Utrecht supporters de wedstrijd met Ajax boycotten. Even voor de goede orde, de Dom stedelingen doen dit niet vanwege het vervelende vroege tijdstip van kwart over twaalf in de middag en dat nog eens op zondag.

Als je een paar duizend Chelsea supporters probleemloos het stadion in kan begeleiden terwijl die niet met combivervoer zijn gekomen, hoe moeilijk kan het dan zijn om enkele honderden FC Utrecht supporters zonder trammelant de Johan Cruijff ArenA in te dirigeren? Verwacht je nou echt dat er om elf uur ’s ochtends een Amsterdamse knokploeg klaar staat? Ik geloof er niks van.

Bovendien kunnen de FC Utrecht supporters per trein reizen en stoppen ze precies bij de halte voor het uit vak. Op die plek is enkel een perron met een stalen loopbrug die rechtstreeks verbonden is met het stadion. Mijn inziens een paar ME’ers aan de ene kant en een aantal aan de tegenovergestelde zijde.

Dan gebeurt er echt niks en kan de nieuwe generatie het magische gevoel ervaren dat er ontstaat in het uit vak. De tijd is rijp om de ‘uit verboden’ in de Eredivisie op te heffen. Jonge supporters verdienen het om mee te maken wat wij al hebben meegemaakt. Het hoort eigen wel een beetje bij de Mokumse opvoeding. Vier keer juichen in de Kuip als we weer eens met 0-4 hebben gewonnen. Een feestje in Den Haag als de punten weer eens mee gaan naar Amsterdam en het beleven van een memorabele avond op Stamford Bridge.

Geschreven:

Rik Verkaik

VTA Sport

vrijetijdamsterdam.nl

Lees ook: Ajax nieuws volg je via VAK 129

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here