Vijftien euro voor de draaikunsten van Benny Rodrigues bij Claire

Vijftien euro voor de draaikunsten van Benny Rodrigues bij Claire

Zullen we het wel of zullen we het niet doen hoorde ik een groep vermoedelijke toeristen voor me in het Engels discussiëren. Even daarvoor had de door host duidelijk gemaakt dat de kosten aan de deur vijftien euro waren.

In de middag had ik al gelezen dat Benny Rodrigues en consorten kwamen draaien. Hmm dacht ik, drie biljetjes van vijf voor de draaikunsten van deze bekende DJ, dat is toch echt geen geld. En dan nog in zo’n gruwelijk pand in de binnenstad van Amsterdam. Laat ik daar maar eens een kijkje nemen.

Bij de laatste 7 optredens van Rodrigues lag de prijs beduidend hoger en ‘shame on me’, ik was nog nooit op een feest in Claire geweest. Alle redenen dus om een nachtelijk bezoekje te brengen aan de club op het Rembrandtplein waarover ik goede verhalen had gehoord.

Terwijl hetgeen wat ik qua informatie over de nacht had opgezocht nog rond dwarrelde in mijn gedachten en het op het puntje van mijn tong lag om in te haken bij de twijfelende toeristen en te zeggen dat vijftien euro ‘geen geld’ was, zag ik dat ze besloten naar binnen te gaan. Het voelde heerlijk toen ik die groep naar binnen zag gaan. Het voelde alsof ik zelf diegene was die het feest had georganiseerd.

Nu was ik zelf aan de beurt. Vooraf had ik besloten een duo club-avondje te doen. Beginnen in Claire nu het nog rustig is, daar twee uurtjes feesten, mijn jas achterlaten in het kluisje, het uitstapje naar NYX zonder jas en vervolgens terug naar het Rembrandtplein om met stempel en al de rij te passeren en af te sluiten bij Claire.

Een ‘briljant’ plan dacht ik tien seconde voor ik in gesprek raakte met de door host en besloot te vragen of ik een stempel kreeg waarmee ik naar buiten en binnen kon gaan. Nee, was het antwoord en daar stond ik dan. Binnen enkele seconde besloot ik dan eerst naar de NYX te gaan om me vervolgens te melden bij de ‘after’ van Claire. Zodoende sjokte ik na een aantal geslaagde uurtjes in de NYX rond de klok van vijf uur vannacht vanaf de Reguliersdwarsstraat terug naar het Rembrandtplein.

Over het Rembrandtplein gesproken.. Ondanks het charmeoffensief van de ondernemers en de maatregelen van de Gemeente en de Politie zie ik in mijn beleving nog weinig veranderingen qua sfeer op het plein. Zaterdagnacht was er in mijn ogen zelfs een enorme toename aan agenten op en rondom het plein. Zonder direct het hele plein te generaliseren krijg ik nog geen warm gevoel van het plein en krijg ik van de aanwezigheid van zo’n enorme berg aan agenten eerder een onveilig dan een veilig gevoel, maar dat geheel terzijde. Er staan ook twee politiepaarden bemand met agenten, met daarnaast een dronken Engelse toerist die de tijd van zijn leven lijkt te hebben en brabbelt zonder dat iemand er ook maar iets van begrijpt.

Bij Claire aangekomen zie ik dezelfde door host nu gapend op een kruk voor de deur zitten en als ik de opmerking maak ‘wel wakker blijven je moet nog een paar uur’, antwoord ze enthousiast: “Nee hoor, mijn dienst zit er over twintig minuten op.” Binnen gekomen zie ik wat moe maar vrolijk ogende barmannen en een fanatiek uitgaanspubliek dat los staat te gaan op de klanken van de DJ. Ik was grotendeels speciaal voor Benny Rodrigues gekomen en er vanuit gegaan dat hij de avond zou afsluiten maar kwam bedrogen uit. De populaire DJ draaide tot 05:00 uur en het slotakkoord was voor DJ Makossa.

Ieder nadeel heeft zijn voordeel want Makossa was een openbaring samen met de andere aanwezige DJ’s die zo nu en dan naast hem kwamen staan. Zo stonden er drie man vrolijk achter de draaitafels. Rijp voor fotomomentjes op Instagram en Snapchat en terwijl ik dat dacht keek ik om me heen en kwam ik tot de conclusie dat niemand met zijn mobiel in de hand stond te feesten. Wow, het kan dus nog en ik schaamde me bijna om een foto en een videofragmentje te maken wat er soms nou eenmaal bij hoort als je ergens verslag van doet.

Terwijl de laatste anderhalf uur zijn begonnen geniet ik van de zaal met voornamelijk dansend publiek tussen de 25 en 35, een enkeling die ouder was daargelaten. Een bezoeker imponeert me omdat hij al bewegend door de hele zaal met iedereen een dansje maakt. De blonde dertiger lijkt bevangen onder een bepaalde vorm van uitgaanschemie. Prachtig om te zien.

Tussendoor ga ik nog even naar het toilet waar ik wordt aangesproken door een pissende, beschonken maar vrolijke man: “Hey man! Alles goed met je?” waarop we aan de praat raken tot hij door zichzelf onderbroken wordt. “Shit man ik heb op mijn hand gepist.” Ik antwoord met liever op je hand dan op je broek maar die boodschap komt niet echt meer aan. Hij hangt achterover met zijn broek nog naar beneden en probeert contact te maken met de toiletjuffrouw, zodat ze wat doekjes kan aangeven om zijn hand schoon te maken.

Het blijkt praten tegen een lege kruk want de toiletjuffrouw zie ik even later nu ook zelf dansen op de klanken van de DJ’s. Even verderop constateer ik een dame in een ogenschijnlijk in de kringloopwinkel aangeschafte felgekleurde jurk. Ze is helemaal in haar element en staat te dansen en te klappen naast de draaitafels en lijkt één met de groep aanwezige disjockeys. Tijdens dit moment zie ik vanuit mijn ooghoek een jongeman van rond de 22 jaar die al anderhalf uur enkele stappen vooruit doet en dan gelijk weer dezelfde stappen achteruit doet en dat is geen dansen. Terwijl ik denk – wow, welk spul is dat – valt het me op dat het niemand opvalt en niemand het gek vindt omdat ze bevangen lijken door de akoestiek en sfeer in de zaal.

Terwijl de jongeman nog steeds het heen en weer lijkt te hebben draaien de laatste beats door de Claire en als het licht aangaat is het zelfs over met de muziek. Enkele kletsen nog wat na, ik zwaai de barmannen gedag pak m’n spullen uit het kluisje, wordt uiterst vriendelijk gedag gezegd en verlaat met een dopamine verhogend gevoel de nachtclub.

Zo kan het dus ook denk ik al lopend door de Utrechtsestraat want een paar weken terug werd mij door de macho uitsmijters van een andere club op het Rembrandtplein geen toegang verleend. Onverklaarbare redenen want ik was broodje nuchter en de club was maar voor een kwart gevuld. Binnenkort maar weer eens op bezoek om te kijken hoe ze er nu voor staan. Niet voor mezelf maar voor Amsterdam. Dat gedrag past niet bij de stad.

Rubriek: de vleermuis

Door: Rik Verkaik

vrijetijdamsterdam.nl

PS Bekijk ook dit evenement wat in de toekomst plaatsvindt bij Claire.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here