Actievoerders in gele hesjes protesteerden in Amsterdam: ‘genoeg is genoeg’
Actievoerders, gekleed in gele hesjes, protesteerden vanmiddag in de hoofdstad op een vreedzame manier tegen het huidige regeringsbeleid. Met name de verschillen tussen rijkdom en armoede in Nederland is volgens de leden van de diverse actiegroepen volkomen belachelijk.
Maar ook een aantal maatregelen waaronder de BTW verhoging van 6 naar 9 procent is velen een doorn in het oog. De koopkracht wordt volgens de opstandelingen voor de armen steeds minder met als gevolg dat een grote groep alles in het werk moet stellen om zonder kleerscheuren de maand door te komen. Een leuk uitje, weekendje weg of een weekje met vakantie. Het zit er simpelweg niet meer in.
En dat niet alleen, de situatie brengt financiële risico’s met zich mee die schrijnende gevolgen kunnen hebben. Schulden of angst voor schulden liggen op de loer of het niet meer op kunnen hoesten van bijvoorbeeld de hypotheek.
Een ander argument dat we horen terwijl we tussen de gele hesjes een wandeling maken over het Waterlooplein is dat kinderen noodgedwongen te lang thuis moeten blijven wonen. Woningen zijn niet te betalen of er zijn geen woningen beschikbaar.
Een eerste ‘rondje stopera’ verloopt rustig en wordt bijgestaan door het liedje ’15 miljoen’ mensen, dat volgens de actievoerders staat voor de saamhorigheid, iets dat momenteel volgens de opstandelingen in ons land ver te zoeken is.
Na dat eerste rondje bedankt één van de voorvrouwen onder andere de zaterdag aanwezig zijnde demonstranten. Maar, één rondje, daar neemt het overgrote deel van de opgekomen mensen geen genoegen mee. Ze zijn boos, heel erg boos, en dat is van een groot deel van de gezichten af te lezen.
In het voorste gedeelte op de straat voor de Stopera klinkt het strijdbaar. ‘Kom op, we gaan nog een rondje.’ De hele gele kudde met een mengeling aan mensen volgt gehoorzaam en er wordt een tweede ronde gemaakt. Er wordt een statement gemaakt. Ze zijn het zat.
Er wordt her en der weer wat gesproken en een enkeling probeert de actie nu toch echt te beëindigen. Maar, de boosheid die aan de basis stond van het tweede rondje lopen zorgt er dit keer voor dat de menigte als groep blijft staan voor de trappen richting de metro’s op station Waterlooplein. Als je kookt van woede en een statement wilt maken dan ga je niet naar huis. Een ongeschreven wet.
De groep is wat rumoerig en om al die boze mensen heen staan een hoop agenten, stillen die soms ook in het geel gekleed zijn, voertuigen van de mobiele eenheid en op de hoeken van straten staan politiepaarden met een oogje in het zeil houdende agenten.
“Het is sinds vanmorgen al een komen en gaan van politievoertuigen. Ik snap er niks van want moet je kijken er staan maar twintig mensen”, liet het winkelpersoneel van de ‘levensmiddelen’ winkel nabij Waterloo ons voor aanvang van de betoging nog weten. Niet wetende dat het aantal van twintig later zou oplopen tot enkele honderden lui die zaterdagmiddag hun stem lieten horen.
Het blijft wat onstuimig voor de metro halte en de groep kijkt wat vertwijfelend om zich heen. Wat gaan we doen lijkt dé grote vraag onder de aanwezigen. “Naar de Dam, naar de Dam”, wordt er onder aanvoering van Theo (fictieve naam) uit de Pijp geschreeuwd. De bewoner uit de Pijp lijkt zich te ontpoppen als leider van het geheel, schreeuwt de longen uit zijn lijf, staat de Telegraaf kort te woord en blijft flink inpraten op het actiecomité dat nog niet bereid lijkt te zijn om mee te gaan naar de Dam. Ok, kan gebeuren. Colonne geel is in Amsterdam voor het eerst bij elkaar. Nog geen geoliede machine of standvastig collectief. Zoiets moet groeien.
Theo, de onofficiële gele hesjes leider blijft armgebaren maken, maakt menigeen uit voor mietje in combinatie met een Amsterdamse scheldkanonnade. Hij lijkt er ervaring mee te hebben want na een poosje volgt de hele groep.
Woest kijkend, en ‘genoeg is genoeg’ schreeuwend wandelt de gele stoet via het Muntplein door de Amsterdamse winkelstraten uiteindelijk naar de eindbestemming voor het plein van de Bijenkorf.
Onderweg werd er een hoop geschreeuwd, kwam het bij vlagen lichtjes intimiderend over maar bleef het een vreedzaam protest, zonder rottigheid en ongeregeldheden, althans niet iets wat wij van VTA zaterdagmiddag hebben kunnen constateren.
De Dam zelf was een apart gezicht. Een groep gele hesjes en daarom heen niets van de protestactie vermoedende internationale toeristen met hun digitale camera’s. En voordat we het vergeten de daar weer om heen vliegende ‘ratten’.
Op de Dam zelf waren er nog enkele korte onofficiële toespraken door megafoons te horen, werden er nog enkele ‘cynische liedjes’ ten gehore gebracht, interviewden de Telegraaf en AT5 verslaggevers er druk op los en stond een groot deel vooral trots op elkaar rond zich heen te kijken.
En de jongeren die inmiddels op de Dam waren aangesloten wilde graag met hun gezicht op AT5. Hetgeen een norse blik van de dienstdoende met rode microfoon in zijn hand staande AT5 medewerker opleverde. Mooi om te aanschouwen.
En aan de rechterzijde op het plein zag ik een trotse Theo en hoorde ik hem tevreden en met een grijns op zijn gezicht trots en op zijn plat Amsterdams tegen zijn nieuwe makkers van de ‘Nederland in opstand’ groep vertellen. “God kanonnen mannen. Hier staan we dan. We hebben het gewoon geflikt. We hebben met zijn allen de Dam gehaald. Echt kicken”, waarna enkele minuten later iedereen beetje bij beetje koers zette richting huis of de geluksvogels die nog wat centen overhadden op weg naar een ‘pikketanesie’ in de originele Amsterdamse kroeg.
Door: Rik Verkaik
Vrijetijdamsterdam.nl
