Mooie woorden van Femke Halsema voor Eberhard van der Laan
Femke Halsema, schreef een mooie tekst, namens het college van burgemeester en wethouders, ter nagedachtenis aan Eberhard van der Laan. Vandaag, 5 oktober 2018 is het precies een jaar terug dat Eberhard van der Laan overleed.
Hieronder de tekst van Halsema:
Nu, na bijna drie maanden, heb ik wel een goed beeld van hoe dat ging.
Zes vergaderingen op een dag?
“Ja, dat is altijd op maandag”.
En dan al die stukken. Wanneer zou ik die moeten lezen?
“Nou, de avond ervoor”.
Maar dan is er een concert waar ik de prinses moet begeleiden.
“Erna misschien?”
Een mer a boire van kleine en grote beslissingen, die allemaal onmiddellijk moeten worden genomen. Een bezetting. Een handgranaat. Amsterdammers die een bezoek verdienen. Bedrijven, scholen, buurthuizen waar medewerkers popelen om te vertellen van hun goede werken. En van hun zorgen. Het is al dat werk dat dag in dag uit door Eberhard werd verzet.
Maar het zijn vooral de verhalen.
Bij de familie van Nouri, zittend op de grote witte hoekbank in de huiskamer, vertelt vader hoe de burgemeester niet van zijn eigen ziekte wilde weten omdat hij het lijden van Nouri zo vele malen groter vond.
De medewerkster die smeuïg herinneringen ophaalt aan de botsingen – ‘altijd inhoudelijk, nooit persoonlijk’ – en het onvermoeibaar zoeken naar oplossingen voor schijnbaar onoplosbare problemen.
De chauffeur die volschiet bij de vraag of hij hem mist.
De politiecommissaris, de mensen van het jeugdorkest, brandweermannen, de vertegenwoordiger van de Amsterdamse daklozen, allemaal hebben ze iets met hem mee gemaakt, allemaal zoeken ze een moment om dat nog eens te kunnen vertellen. En of ik dat erg vind?
“Nee, juist niet. Het is mooi en het geeft richting: het helpt.”
Ook bij de denkbeeldige gesprekken die ik af en toe met hem voer.
“Wat zou jij hier nou mee doen? Wat vind jij ervan?”
In de collegevergadering deze week kwam 5 oktober, de dag van zijn overlijden, even ter sprake.
‘Wat is dit jaar raar snel gegaan’, zei Rutger Groot Wassink.
‘Ik weet het niet’, zei Marjolein Moorman, ‘het heeft ook lang geduurd’.
En toen viel er een ongewone, verdrietige stilte.
Dag Eberhard, we dragen je met ons mee maar we missen je ook.
Namens het college van burgemeester en wethouders,
Femke Halsema
Gemeente Amsterdam
vrijetijdamsterdam.nl
