Daphne Chlimintzas blikt vooruit naar finale Ouderen Songfestival
Daphne Chlimintzas Foto credits: Willemijn Ploem

Zondag 1 februari staan in Purmerend 18 finalisten van het Ouderen Songfestival op het podium van Theater De Purmaryn. Vrije Tijd Amsterdam stelt een aantal vragen aan Daphne Chlimintzas, een van de finalisten.

Je bent 56 jaar, dus je bent pas sinds vorig jaar oud genoeg om mee te doen. Is dit de eerste keer dat je deelneemt aan het Ouderen Songfestival?

“Dit is de eerste keer dat ik deelneem aan het Ouderen Songfestival. Wel heb ik vorig jaar al meegedaan aan de speciale Amsterdam 750-editie ‘Ode aan Mokum’, georganiseerd door dezelfde organisatie, met een lied van Tante Leen.”

Wist je voor die tijd van het bestaan van het festival? Hoe ben je ermee in aanraking gekomen?

“Ik had er nog nooit van gehoord eerlijk gezegd, totdat mijn dochter vorig jaar bij Muziekschool Amsterdam een flyer pakte en zei “Hey, daar mag jij net aan meedoen”. Ik was precies 55.”

Wat is de voornaamste reden dat je meedoet?

“Ik heb vroeger in restaurants en theatertjes opgetreden als zangeres van voornamelijk oude Griekse volksmuziek. Dat deed ik naast mijn werk als programmamaker bij AT5. Toen ik moeder werd ben ik gestopt met optreden. Vorig jaar begon het weer een beetje te kriebelen, ik had wel weer zin om te zingen voor publiek. Maar de muzikanten waar ik vroeger mee speelde waren inmiddels geëmigreerd. Dus dit kwam precies op het juiste moment op mijn pad.”

Jij behoort tot de ‘jonkies’ die meedoen. Maar er zijn ook tachtigplussers die deelnemen. Zij zouden jouw ouders kunnen zijn. Hoe ervaar je dat leeftijdsverschil? Áls je het al ervaart, want verschil in enthousiasme, passie en ambitie lijkt er niet te bestaan.

“Het is echt geen moment in me opgekomen dat sommigen mijn ouders hadden kunnen zijn! Ik mag dan een van de jongsten zijn (wat ook wel weer eens leuk is, want bij AT5 ben ik inmiddels een van de oudsten :), maar tijdens de repetities en het optreden is onze leeftijd totaal niet aan de orde, is mijn ervaring. We delen inderdaad allemaal een ding: onze passie voor zingen. En iedereen vindt het een beetje spannend.”

Jouw liedkeuze is een Grieks lied. Hoe kom je bij die keuze en waar gaat het lied over?

“Mijn vader was een Griek en er werd in onze familie veel Griekse muziek gedraaid en gezongen. Ik vond het overigens nooit zo bijzonder dat ik kon zingen, we zongen allemaal in de familie. Pas toen de eigenaresse van een Grieks restaurant vroeg of ik daar kwam zingen, ben ik gaan optreden.

Voor het festival heb ik gekozen voor een Grieks rebetiko lied (’Griekse Blues’) uit de jaren ‘30 van de vorige eeuw: I garsona. Het lied is het verhaal van een ondeugende serveerster die erover opschept hoe ze iedereen met haar charme om haar vingers windt. Nadat ze haar klanten belazert met halve porties en aangelengde wijn, zwaait ze haar stomdronken slachtoffers uit met een sjiek ‘au revoir’.”

Welk werk doe je en is het goed te combineren met deelnemen aan het festival en misschien wel ook vaker optreden?

“Ik werk nog steeds twee dagen per week bij AT5 als verslaggever en regisseur van programma’s. Daarnaast geef ik twee dagen per week muziekles op De Kleine Reus (via Muziekschool Amsterdam) en op De Nautilus (via Aslan Muziekcentrum). Superleuk allemaal en goed te combineren met optredens.”

Hoe heb je de voorronde en de prefinale ervaren?

“Het is echt een feest! Het is heel strak georganiseerd door betrokken en bevlogen mensen. Heel luxe dat muzikaal leider Rosite van der Woude steeds weer een arrangement voor je lied maakt en het is natuurlijk geweldig om met zoveel goede muzikanten te spelen. Gitarist Bart van Osch speelt het zelfs klaar om met zijn gitaar de partij van de bouzouki op zich te nemen voor mijn lied, dat is echt knap! Wij als kandidaten genieten van elkaars zangkunst en gunnen elkaar het beste. Het mag dan een wedstrijd zijn, voor competitie zijn we echt te oud!”

Waarom is het leuk voor publiek om naar de finale te komen?

“Je krijgt een enorm divers programma voorgeschoteld: van het Amsterdamse levenslied, Engelstalige rock, pop en musical, tot chansons en meer. Elke zanger deelt een verhaal, puur en oprecht, in een prachtig theater. En misschien raakt de vijfenvijftig plus toeschouwer door al die vijfenvijftig plus zangers wel geïnspireerd om de volgende editie zelf mee te doen!”

Meer informatie