Wild Waters is een expositie bij Framer Framed. De tentoonstelling onderzoekt water als iets dat onmisbaar is voor het leven, maar ook als een middel waarmee ingegrepen wordt in bestaande ecologische structuren en waarmee macht wordt uitgeoefend over mens, land en natuur.
Het Nederlandse landschap is nauw verweven met water: een groot netwerk van rivieren, kanalen, grondwater en aangelegde waterwegen, zowel boven als onder de grond. Al eeuwenlang is water in Nederland tegelijk een bron van leven én een voortdurende dreiging. Daarom zijn dijken, kanalen en stormvloedkeringen gebouwd om land te beschermen dat grotendeels onder zeeniveau ligt. Deze systemen zorgden voor veiligheid, maar droegen ook bij aan een nationaal verhaal waarin controle over water centraal staat.
In de tijd van de moderne industrialisatie werden dammen en waterwerken gezien als teken van vooruitgang en nationale ontwikkeling. De Aswandam, voltooid in 1970 onder Gamal Abdel Nasser, bracht elektriciteit naar duizenden mensen in Egypte en veranderde de Nijl in een symbool van postkoloniale ambitie. Tegelijk gingen dit soort projecten vaak ten koste van mens en natuur, bijvoorbeeld door gedwongen verplaatsing van gemeenschappen en verlies van ecosystemen. In Libië werd water onder de Italiaanse koloniale bezetting gecontroleerd via de aanleg en aanpassing van waterbronnen, waardoor toegang tot water ongelijk werd verdeeld. Het achterstallig onderhoud van zulke systemen droeg later bij aan de verwoestende overstromingen in Derna in 2023. In bezet Palestina werd het zionistische project, vaak verbeeld via het idee van “de woestijn laten bloeien”, aangewend voor de winning en omleiding van ondergrondse waterstromen, met het uitwissen en ontwrichten van bestaande land-bouwpraktijken, tradities en orale geschiedenissen.
Wild Waters brengt de relaties tussen water, koloniale geschiedenis en landgebruik in beeld via werken van Jumana Emil Abboud, Suzette Bousema, Ewa Ciepielewska & Agnieszka Brzeżańska, Giovanni Giaretta, Adelita Husni-Bey, Anna Moreno, Suat Öğüt, Eunice Pais, Ashfika Rahman, Morteza Soorani en Abdo Zin Eldin. In hun werk komen oude verhalen en hedendaagse conflicten samen, van de delta’s van Bangladesh en de Ebro-delta tot aan de Maas, de Wisła, de Taag en de Tigris.
Overstromingen en waterbouwkundige ingrepen blijken vaak ook politieke gevolgen en oorzaken te hebben. Plaatsen verdwijnen letterlijk of figuurlijk uit beeld, zoals het Koerdische Hasankeyf dat onder water kwam te staan. In gebieden zoals de Shatt al-Arab, waar de Tigris en de Karun samenkomen, hebben vervuiling en ecologische schade grote gevolgen voor gemeenschappen die al generaties lang met het water leven. Door de klimaatcrisis wordt toegang tot schoon en zoet water steeds onzekerder, terwijl water tegelijk steeds vaker wordt gestuurd, ongelijk verdeeld en ingezet als economisch en politiek middel.
Bron teskt: Framer Framed
Wild Waters is een expositie bij Framer Framed. De tentoonstelling onderzoekt water als iets dat onmisbaar is voor het leven, maar ook als een middel waarmee ingegrepen wordt in bestaande ecologische structuren en waarmee macht wordt uitgeoefend over mens, land en natuur.
Het Nederlandse landschap is nauw verweven met water: een groot netwerk van rivieren, kanalen, grondwater en aangelegde waterwegen, zowel boven als onder de grond. Al eeuwenlang is water in Nederland tegelijk een bron van leven én een voortdurende dreiging. Daarom zijn dijken, kanalen en stormvloedkeringen gebouwd om land te beschermen dat grotendeels onder zeeniveau ligt. Deze systemen zorgden voor veiligheid, maar droegen ook bij aan een nationaal verhaal waarin controle over water centraal staat.
In de tijd van de moderne industrialisatie werden dammen en waterwerken gezien als teken van vooruitgang en nationale ontwikkeling. De Aswandam, voltooid in 1970 onder Gamal Abdel Nasser, bracht elektriciteit naar duizenden mensen in Egypte en veranderde de Nijl in een symbool van postkoloniale ambitie. Tegelijk gingen dit soort projecten vaak ten koste van mens en natuur, bijvoorbeeld door gedwongen verplaatsing van gemeenschappen en verlies van ecosystemen. In Libië werd water onder de Italiaanse koloniale bezetting gecontroleerd via de aanleg en aanpassing van waterbronnen, waardoor toegang tot water ongelijk werd verdeeld. Het achterstallig onderhoud van zulke systemen droeg later bij aan de verwoestende overstromingen in Derna in 2023. In bezet Palestina werd het zionistische project, vaak verbeeld via het idee van “de woestijn laten bloeien”, aangewend voor de winning en omleiding van ondergrondse waterstromen, met het uitwissen en ontwrichten van bestaande land-bouwpraktijken, tradities en orale geschiedenissen.
Wild Waters brengt de relaties tussen water, koloniale geschiedenis en landgebruik in beeld via werken van Jumana Emil Abboud, Suzette Bousema, Ewa Ciepielewska & Agnieszka Brzeżańska, Giovanni Giaretta, Adelita Husni-Bey, Anna Moreno, Suat Öğüt, Eunice Pais, Ashfika Rahman, Morteza Soorani en Abdo Zin Eldin. In hun werk komen oude verhalen en hedendaagse conflicten samen, van de delta’s van Bangladesh en de Ebro-delta tot aan de Maas, de Wisła, de Taag en de Tigris.
Overstromingen en waterbouwkundige ingrepen blijken vaak ook politieke gevolgen en oorzaken te hebben. Plaatsen verdwijnen letterlijk of figuurlijk uit beeld, zoals het Koerdische Hasankeyf dat onder water kwam te staan. In gebieden zoals de Shatt al-Arab, waar de Tigris en de Karun samenkomen, hebben vervuiling en ecologische schade grote gevolgen voor gemeenschappen die al generaties lang met het water leven. Door de klimaatcrisis wordt toegang tot schoon en zoet water steeds onzekerder, terwijl water tegelijk steeds vaker wordt gestuurd, ongelijk verdeeld en ingezet als economisch en politiek middel.
Bron teskt: Framer Framed
