Tentoonstellingen ‘Binnenhof in de Indische buurt’ en meer van Netty Gelijsteen
Caroline&Jasmijn herenigd met hun geboortegrond

Vrije Tijd Amsterdam is dagelijks op zoek naar leuke verhalen in Amsterdam. In dat kader stelden we een aantal vragen aan beeldend kunstenaar Netty Gelijsteen.

Wilt u uzelf als kunstenaar introduceren?

“Netty Gelijsteen is mijn naam. Vanaf 1991 maak ik beeldend werk. Vanaf 2000 zijn er initiatieven waarbij anderen of de voorbijganger participeert met een esthetisch product als uitkomst. Ik wil de wereld laten zien dat ik een kunstenaar ben, die haar mening uit in haar werk en die veel disciplines tot haar beschikking heeft om haar standpunt zo krachtig mogelijk te maken. Mijn inspiratie haal ik uit mijn ziel en mijn leefgebied waar dan ook in de wereld. Ik leer mijn stagiaires dat welzijn van mensen te maken heeft met aandacht schenken en hoe je met verkregen informatie eventueel kunst maakt. Of helpen bij het organiseren van een eigen activiteit zoals een naaicursus of een sportactiviteit voor de buurt.”

Worden de Vlisco doeken met de hand geverfd en geborduurd?

“De Vlisco doeken hebben bijzondere prints waar verschillende elementen uit oude culturen bij gebruikt zijn. Ik heb daaroverheen een afdruk met witte zeefdruk gemaakt met een verfroller. Een rubbing zoals je vroeger een muntje kopieerde door er een papiertje op te leggen en het over te krassen. Op de individuele doeken heb ik met de hand blindtekeningen geborduurd.

De rubbing ontstaat op locatie. In dit geval op het Binnenhof, 200 meter lang. Ook de blindtekeningen zijn op locatie gemaakt. Hoewel ik tijdens de covid ook een aantal online heb gemaakt. Het borduren kan ik thuis doen. Vaak neem ik het werkje mee.”

Waar wordt uw werk geëxposeerd?

“Op dit moment is mijn werk te zien in de voormalige basisschool de Waaier op het Obiplein 115hs. Deze locatie is in de Indische buurt en heeft een rondlopende brede binnenruimte over twee verdiepingen hoog. Zowel de buurt als deze ruimte probeer ik optimaal te benutten in de exposities.”

Wat wilt u met de tentoonstelling ‘Binnenhof in de Indische buurt’ uitdragen?

“Het is een protest tegen de stelling van de politiek, vanaf 2003 ook zwart op wit, dat vreemdelingen alleen welkom zijn als de Nederlanders daar hun voordeel mee kunnen doen.”

Volgen er meer exposities?

“Vanaf 18 maart is de titel Indische buurt & het buitenland, met werk van mij gemaakt voor de buurt, zoals een gouden randje op deze wijk en afdrukken in schuim van de Javastraat in Amsterdam. Naast afdrukken uit Peking van de openbare ruimten in rood en roze. Borduurwerk van Chinese geadopteerde vrouwen die ik herenigd heb met hun geboortegrond. En Nederlandse Chinese burgers die ik wil koesteren.

Caroline&Jasmijn herenigd met hun geboortegrond
Afdruk openbare ruimten in Peking afgedrukt door Netty Gelijsteen

In het werklokaal van het Indische buurt museum grenzend aan de hal zijn de stagiaires bezig met naaien en borduren. Vanaf maart zijn foto’s te zien van Kibret Mekonnen en gaat Roos zeefdrukken en ikat-weven met jongeren. Vanaf 1 mei staat de Dam centraal in de tentoonstelling en op 4 mei hoop ik een dodenherdenking van de Indische buurt te organiseren. De afdruk van de Dam gaat dan als ondergrond voor de bijeenkomst dienen.”

Caroline&Jasmijn herenigd met hun geboortegrond
Stempels van het goudenrandje

Hoe zou u uw publiek bij de werken willen betrekken?

“Nu konden bezoekers hun aanvullingen op de Nederlandse politiek vermelden als ze over het Binnenhof liepen. En een aantal stagiaires heb ik getekend en die gaan hun portretten op een voor hen geëigende stof of kledingstuk borduren. Half maart tot half april wil ik met stagiaires interviews gaan houden over de bewoners van de Indische buurt. Misschien een afdruk van de Javastraat als de buurt dat wil. Bij de vier mei herdenkingen bepalen de bewoners hoe we dat gaan doen. Dat zal zeker niet met bloemen zijn.”

Slotwoorden

“Hopelijk komen er veel mensen kijken naar de komende tentoonstellingen. Mensen zijn in ieder geval van harte welkom”, laat Netty Gelijsteen ten slotte weten.

Rik Verkaik, Vrije Tijd Amsterdam