Utrecht Pride 2022 - De stad uit met VTA

Zaterdag vond de Utrecht Pride 2022 plaats. Reden voor Vrije Tijd Amsterdam om eens een dagje de hoofdstad te verlaten. Even werd er nog getwijfeld om met de fiets naar de Domstad af te reizen. Maar, een kijkje op ‘Google Maps’ leerde dat het meer dan twee uur fietsen is. Nou was er wel een lekker zonnetje voorspeld en zou het ook niet verkeerd zijn voor de opgelopen Corona kilootjes. Maar toch, twee uurtjes heen is ook weer hetzelfde aantal uren terug. Net weer even iets te veel van het goede. Tenminste, als je het aan mij vraagt…

Duurzame generatie

Geheel in lijn met de duurzame generatie werd er dan maar voor gekozen om middels treintour naar ‘030’ te tuffen. Deze beslissing werd genomen, ondanks de waarschuwingen vooraf, over lange wachttijden en uitpuilende treincoupes. Het werd ervaren als een relaxte manier van reizen. Al scrollend over je mobiele telefoon brengt de intercity je op redelijke snelheid naar de stad aan de Dom.

En al wachtend op de trein sta of zit je prima op het perron, waar je ook nog een beetje naar de mensen om je heen kunt kijken. Voor een retourtje Amsterdam – Utrecht moet je bij de NS trouwens zestien euro’s en tachtig centjes aftikken. Kan deze reismethode eenieder eigenlijk wel aanraden. En nee, ik ben niet als online influenceer ingehuurd door de Nederlandse Spoorwegen.

Gezellig stadske

Aangekomen op Utrecht Centraal werd er in chille modus via winkelcentrum Hoog Catharijne, richting de Utrechtse gracht gesjoffeld. Het oogde als een gezellig ‘stadske’ met leuke horecagelegenheden en winkeltjes. En zaterdag waren het links en rechts, draqqueens, regenboogkleuren en transpride vlaggen, die de klok sloegen. Om me heen zag ik trotse LHBTI’s, een hoop vrolijkheid en lachende gezichten. Was het altijd en overal maar zo leuk.

De verkeerde kant

Na een broodje HEMA-worst (ok, ok, het waren er twee) positioneerde ik me, vergezeld van een fototoestel, op één van de bruggen, waar straks alle boten onderdoor zouden komen varen. Vijf minuten voordat de eerste boot onder mijn voeten zou varen, realiseerde ik me dat ik weleens aan de verkeerde kant van de brug zou kunnen zitten. Als fotograaf is het een ongeschreven wet dat er vanaf de voorkant wordt gefotografeerd. En het levert meestal ook nog eens de meest uitbundige kiekjes op.

Domstedelijke grachtenbomen

Enfin, een kijkje naar de andere zijde van de brug leerde dat het beter was om te blijven zitten. De keuze was immers aansluiten in een rij van tien mensen dik of op een zit plek op het midden van de brugverbinding blijven plakken met een prachtig uitzicht over het Utrechtse water. Dan maar inzoomen op de achterkant van de boten, in combinatie met een fraai beeld van sfeervolle mensen langs de gracht en een aantal vol in de bloei zijnde Domstedelijke grachtenbomen.

Vrolijke bonte stoet

Een prima keuze bleek achteraf, want het aanschouwen van de kleurrijke botenparade was er niet minder om. Er gingen vijftig sfeervolle bootjes in een nieuwe, grotere route, door de gracht én singel. Stuk voor stuk vaartuigen met organisaties die zich dag in en dag uit inzetten voor de LBHTI+ community. Het motto was ‘Just be you’ waarmee de Utrecht Pride wil laten zien dat iedereen zichzelf kan zijn. Heel belangrijk om een leuk en gelukkig leven te leiden.

Straatfeesten

Na afloop van een paar uurtjes botenplezier sjokte ik moe en voldaan nog even langs de verscheidene straatfeesten. Op het Jacobskerkhof en de St. Jacobsstraat zat de sfeer er vergezelt van een lekker zonnetje, reuze goed in. Diverse dj’s en performers uit de gay-scene vermaakten de mooie mensenmassa opperbest. De barmensen zorgden er met gekoelde drankjes voor dat niemand wat tekortkwam. De voetjes gingen vaak in combinatie met een glimlach van de vloer. De sfeer was opgewekt en uitbundig.

Terug naar Amsterdam

Voor mij het teken om met een gerust hart de wandeling naar Utrecht Centraal weer in te zetten. Voordat ik het wist bracht het ‘geel/blauwe’ voertuig mij alweer naar station Amsterdam Amstel, en sjokte ik in redelijk tempo weer richting De Pijp in Mokum.

 

Rik Verkaik, Vrije Tijd Amsterdam